Ik denk even terug aan vandaag, het ontroert me nog steeds. Verbinding is misschien wel het mooiste dat er is..
Vanmorgen liep ik naar een school in Rotterdam waar ik een leerling begeleiding geef. Op het schoolplein kwam ik de moeder en het broertje tegen. Hé, wat doen jullie nog hier, vroeg ik glimlachend?’ Het broertje kwam achter moeder vandaan en legde zijn kleine handje in de mijne.. hij herkende mij, misschien mijn stem. Hij is vier, maar praat nog niet. Ze wachten op de taxi naar het Autisme dagbehandelingscentrum. Een knuffel, een echte knuffel krijg ik. Ik kus hem op zijn hoofd, pak zijn hand weer en leidt hem terug naar achter zijn moeder. Tot straks!’ Verbinding.
