Een zin die ik vaak hoor. Op school, in gesprekken met ouders.
Soms ook voorzichtig uitgesproken door de jongere zelf.
En elke keer denk ik, wat zien we hier eigenlijk gebeuren?
Want ja, cognitief is er vaak weinig twijfel.
De potentie is zichtbaar, de intelligentie ook.
Maar toch lukt het niet. Taken blijven liggen, motivatie zakt weg, gedrag verandert. En dan ontstaat al snel een zoektocht naar ‘het probleem’.
Werkhouding, motivatie, gedrag…?
Maar wat als we het omdraaien?
Wat als dit geen probleem van onwil is, maar een signaal dat er iets niet klopt? In mijn werk met (hoog)begaafde jongeren zie ik vaak dat er iets anders speelt:
– het werk sluit niet aan bij hun denkniveau
– ze krijgen weinig tot geen taken die écht uitdagen, waardoor (leer)vaardigheden zich minder ontwikkelen
– fouten maken voelt onveilig
– ze voelen zich anders dan leeftijdsgenoten en soms…
…zijn ze simpelweg moe van het aanpassen
Wanneer we alleen kijken naar wat er niet lukt, missen we wat eronder zit.
Maar als we nieuwsgierig durven zijn, ontstaat er ruimte.
Ruimte om opnieuw aan te sluiten.
Ruimte om te ontdekken wat een jongere nodig heeft.
Ruimte om weer in beweging te komen.
Niet door harder te duwen, maar door beter te begrijpen.
Herkenbaar? Ik denk graag met je mee.
Evenlangszij#hoogbegaafd#echtzien#echtbegrijpen#kind#jongere#welzijn
