Vorige week werd ik weer even geconfronteerd met mijn eigen lagere- en middelbare school periode. Als HB coach zie ik ook nu nog kinderen en jongeren die zich door een schoolperiode heen worstelen. De school en/of het onderwijs is niet passend. Het kind redt het op school soms nog wel even, maar de worsteling is vaak thuis en in de sociale omgeving al zichtbaar en sluimert aan de binnenkant rustig door in het zelfbeeld. Het doet me echt wat om iemand te zien struggelen en een school haar best zien doen, maar niet kunnen geven wat nodig is. Ik dacht na over de onwetendheid van het kind en het onbegrip van de omgeving. Dit bracht me op een situatie waar het voor mij zichtbaar werd hoe HB gezien kan worden in het licht van de omgeving.
Voor mijn dochter waren we op zoek naar een middelbare school. Mijn zoon zat destijds in groep 4. We liepen door de gangen en ik merkte dat het gedrag van mijn zoon op zijn zachtst gezegd opvallend was. Hij was niet te houden en kon hem zelfs moeilijk corrigeren. Omdat hij lang is voor zijn leeftijd en de klassen zó enorm enthousiast en vol verwondering binnenstormde, namen de meeste docenten aan dat hij in groep 7 moest zitten. Dit besefte ik me overigens pas na een derde teleurgesteld docenten gezicht, toen ze erachter kwamen dat ze hun tijd in iemand van groep 4 hadden gestopt…oeps.
Mijn zoon was net een kind in een snoepwinkel. Hij kwam ogen te kort, want overal waren scheikundige proefjes te zien, moleculen nagemaakt, een groot skelet en diersoorten in potjes.. ik moest letterlijk een versnelling hoger in tempo om hem bij te houden én hem tot een soort sociaal geaccepteerde rede te brengen. Al snel besefte ik me ik me wat er gebeurde.. eindelijk waren daar de prikkels die hij zo had gemist.. iets ging aan.. Ik liet even bezinken wat hier gebeurde. Leerhonger.. zo’n leerhonger.. zo zichtbaar was het. Voor mij was dit een groot leermoment, wat ben ik daar nog steeds dankbaar voor.
Inmiddels zit mijn zoon op een school waar hij zich kan ontwikkelen op het niveau dat bij hem past. Ik heb een heel ander kind thus, hij bloeide op, durft dingen aan te gaan en als hij overprikkeld is of een vol hoofd heeft, weet hij hoe en dat hij dit mag aangeven. Steeds beter kan hij dit ook zelf reguleren. Ook mijn dochter zit helemaal op haar plek trouwens!
Ik ben zo blij dat ik mijn kinderen kan bieden waar ik zelf zo in heb geworsteld. A different time and age was het. Nu weet ik dat er een soort ‘knopje wordt ingedrukt’ van binnen als je in de juiste omgeving komt. Iets gaat aan, dat voel je. Een soort intrinsieke motor dat wordt gestart en in verbinding staat met je hele welzijn. Dat heb ik inmiddels zelf ook mogen ervaren en dat gun ik iedereen!
