Waar kan een kind (en ouder) soms nog terecht? We zijn enorm gezegend met de zorg in Nederland, laat ik dat voorop stellen. Medisch of psychisch; er is altijd wel een potje, een arts, een manier. Tegelijk is ons ‘goede’ zorgstelsel complex. Want in de aansluiting, de samenwerking, de verbinding tussen het ene en het ander potje, valt nog veel te verbeteren. Toen onze dochter een medische diagnose kreeg, kregen we – en nog steeds – heel goede hulp op medisch vlak. Tegelijk schudde ons gezin op haar grondvesten en kwam ik vaak uitgeput aan in de kliniek. Dankbaar dat de medische check weer goed was verlopen, ging ik net zo uitgeput en een beetje teleurgesteld weer naar huis. Want wie maakte het echt uit dat ik niet meer kon werken om de zorg voor ons kind op te vangen? Of dat we dagelijks tussen de rollen van ouders naar coach, expert en verpleger moesten switchen? Educatie, de dagelijkse praktische invulling etc, was mijn eigen zorg. De specialist had zijn werk immers gedaan. In mijn werk zie ik het ook terug; een school dat handelingsverlegen is en wat ‘aanmoddert’ zonder een echte of zelfs andere oplossing te bieden. Een school heeft zorgplicht, maar is zelf beperkt. Dan begint de zoektocht als ouder.. je treft het dan wanneer iemand écht meedenkt, maar vaak is de realiteit een eenzame en wanhopige weg. Een andere school, begeleiding, diagnostisch onderzoek.. waar start je? Helaas komen herhalingen ook nog voor. Wéér die zoektocht, weer die machteloosheid.
De ervaringsdeskundige in mij herkent vaak de hopeloosheid bij een ouder en als hulpverlener kan ik nu zoveel mogelijk de hulp bieden die iemand nodig heeft. Want ik weet hoe fijn het is als iemand een luisterend oor kan bieden, de wegen kent, even iets uit handen kan nemen, écht kan meedenken en hulp kan bieden.
Als hulpverlener hoeven we niet alles op te lossen, maar voor iemand een brug bouwen in ons goede zorgstelsel is toch niet teveel gevraagd?