Hoe groot de passie ook is, hoeveel energie ik er ook uithaal, soms is het in de jeugdhulpverlening gewoon ‘hard’ werken. En dan bedoel ik niet hard werken als in ‘agenda beheer, verslagen maken, van hier naar daar onderweg, nóg een wel of minder nodig overleg’, maar het strijden.
Strijden voor dat ene kind waar al een ‘diagnose’ opgeplakt is en er niets anders ‘meer mogelijk is’. Voor het kind dat niet wordt begrepen, en dat de ouder die uit machteloosheid zó lijnrecht tegenover school is komen te staan, wordt behandeld zoals de ouder heeft ‘verdiend’.
Voor het kind waar je als hulpverlener moet praten ‘als brugman’ om de doelen te onderbouwen om de financiering rond te krijgen of uberhaubt hulp te kunnen inzetten.
Terwijl dit meteen ook de doelgroep is waarvoor ik de meeste passie heb, voelt het soms als twee stappen vooruit en één achteruit (mijn streven blijft die plus;). Toch voelt dit als een missie, want wie gaat dán die extra mile? Er is nog zoveel te leren, nog zoveel te winnen.. een beetje idealistisch misschien, maar dan wel met twee benen op de grond… want stiekem hou ik wel van hard werken…💪🏼#Evenlangszij