“Weet je ook waarom ik hier ben?”
“Voor m’n buikpijn…”
Je bent acht en klaagt vaak over buikpijn. Je ouders merken dat je sommige dingen spannend vindt – misschien ligt daar wel een verband. Toch maar even langs de huisarts. Uit onderzoek komt niets.
Maar de buikpijn blijft. Slapen is lastig, de ochtenden zwaar. Eenmaal op school lijkt alles weer goed te gaan. Vrolijk loop je naar je vriendinnetje, alsof er niks aan de hand is.
Maar jij als moeder weet wel beter. En je weet ook: vanavond begint het waarschijnlijk weer van voren af aan.
15.00 uur. Ze komt uit school, zwaait nog even, maar valt dan in je armen.
“Kom, we gaan.”
“Is er iets gebeurd?” vraag je.
“Nee… kom maar gewoon mee.”
Veel meer- en hoogbegaafde kinderen passen zich zó aan op school, dat ze hun eigen grenzen niet meer voelen. Thuis komt dat eruit – in de vorm van buikpijn, boze buien of verdriet.
Op school lijkt er niets aan de hand. En dus blijft het vaak lang onder de radar.
Door dingen bespreekbaar te maken, inzicht te geven en te werken aan zelfbeeld en emotieregulatie, zie ik dat deze kinderen én jongeren zich steeds beter gaan begrijpen. En vooral: zich écht gezien voelen – precies zoals ze zijn. Dat maakt het verschil.
Herken je dit?
Stuur me gerust een berichtje. We kijken dan samen wat ik voor je kan betekenen. Heb je voldoende aan een vrijblijvend kennismakingsgesprek? Ik vind het leuk om je te ontmoeten. Wil je een traject aangaan? We kijken samen naar een passende vorm.
