Als je in een hulptraject samen intensief optrekt, komt ook altijd dat moment van loslaten. Ik ben niet meer zo intensief aan het coachen, steeds meer een luisterend oor en ouder(s) komen op eigen antwoorden. Ik kijk eens met een ander oog naar de doelen en besef me dat het tijd is om los te laten.
Ik breng het voorzichtig, maar duidelijk. Dan volgt er lichte paniek.. ‘Ownee, we zijn nog lang niet zover, we hebben je echt nog nodig!’ Hierna volgt vaak een opsomming van alle dingen die ouder(s) nog niet (denken) onder de knie te hebben. We nemen de tijd, we overhaasten niets. Deze tijd is belangrijk, van nog wat twijfelend naar zelfverzekerd.
Afgelopen week zetten mijn man en ik planten in onze nieuwe voortuin. Heel voorzichtig zetten we de kluiten met wortels in hun nieuwe stukje grond. De hitte was voorbij, maar de wind en de grote harde regendruppels lieten plotseling hun gezicht even zien. De grassen leken kwetsbaar, maar bleken (gelukkig) boven verwachting veerkrachtig.
Loslaten is onderdeel van het traject, ook daar begeleid ik je in. Je bent namelijk veel veerkrachtiger dan je denkt! Mijn deel van jullie unieke reis zit erop, dankbaar dat ik er deel van mocht zijn.
En je mag me natuurlijk altijd weer vragen om even langszij te komen!’
Foto: Photo video boutique