Na de vakantie trok onze zoon een broek aan die ineens centimeters te kort bleek. Toen hij op zijn fiets stapte, wist ik het zeker: hij was gegroeid. Tsjonge… de fiets leek van vorig jaar.
De volgende ochtend reageerde ik op de enige advertentie met de juiste maat fiets in Rotterdam en vond een tweedehands schot in de roos. Eerst sputterde hij nog even tegen: “Hij is te groot… ik ben een terugtraprem gewend.” Maar al snel fietste hij trots en zelfverzekerd de kilometers terug naar huis: “Deze rijdt echt lekker mam!” Opeens leek hij niet een paar centimeter, maar meters gegroeid.
En toen zag ik het weer even zo duidelijk: op een te kleine fiets kom je niet lekker vooruit. Alles kost extra energie. Het beperkt je mogelijkheden en de trotse verhalen blijven uit.
Zo werkt het ook in onderwijs dat niet past. Het houdt kinderen klein, belemmert ontwikkeling en tast zelfvertrouwen aan. Zeker (hoog)begaafde kinderen hebben méér nodig dan compacten of verrijken: zij hebben nabijheid, aanmoediging én uitdaging nodig.
👉 Een VWO’er zet je ook niet in een VMBO-programma (ik kan het weten 😉), en andersom evenmin. Zelfs compacten of verrijken zijn niet genoeg zonder kennis en maatwerk.
Wie kent een kant-en-klaar (individueel) programma om aan te bieden aan school, zet al iets (zelfontwikkeld) in of wil dit samen ontwikkelen?
