Als ik over hoogbegaafdheid praat, kijken mensen me nog vaak vragend aan. Geen wonder: er wordt veel gesproken over thuiszittende hoogbegaafde kinderen, er zijn nog te veel verhalen van ouders die moeten ‘vechten’ om gehoord te worden, en er klinken geluiden over projecten die openen, enzovoort. (Trouwens, binnenkort is er weer een nieuwe plek voor thuiszittende scholieren, uitgevoerd door Enver en Zuidergymnasium!)
Geen wonder dus die vragende, zoekende blikken… want wat ís hoogbegaafdheid nou echt? Waarom kan het zo ingewikkeld zijn, en waarom lukt het ons als samenleving nog niet goed om deze kinderen en jongeren, maar ook de zoekende ouder(s) goed te helpen?
Ik hoor bij de generatie waar er nog weinig bekendheid was over hoogbegaafdheid. Vroeger was hier helemaal geen oog voor. Dat verklaart denk ik ook waarom we nog zo met elkaar aan het zoeken zijn. De volgende generatie zal daar al een stukje sterker in staan, en voor de generatie daarna is het hopelijk de gewoonste zaak van de wereld.
Voor nu is het des te belangrijker dat we er samen de schouders onder zetten: bekendheid geven aan hoogbegaafdheid, begeleiding bieden en het o zo waardevolle aspect ‘hoogbegaafdheid en zelfbeeld’ aandacht geven. Hoogbegaafdheid hoeft geen last te zijn, écht niet. Een snel brein is een wonderlijk brein wat er net zoals alle andere breinen gewoon mag zijn.
Evenlangszij zet zich, naast individuele en gezinsbegeleiding, hier vol passie voor in. Bekendheid met wat hoogbegaafdheid nu écht betekent, is cruciaal – voor deze én de volgende generaties!
Benieuwd wat ik voor jou of jullie kan betekenen?
