Als een jong kind in de klas altijd door de leerstof heen ‘fietst’, kan het ineens verrast worden door een vraagstuk dat meer aandacht vraagt. Onzekerheid kan dan de kop opsteken: “Het lukt me altijd… waarom nu niet?” en “Wat zullen anderen denken als ik om hulp vraag?”
In mijn werk zie ik dit vaak gebeuren bij kinderen rond de 10 jaar. Ze worden zich bewuster van zichzelf en van de mening van anderen. Ook komt het moment dichterbij waarop gekeken wordt naar het leerniveau voor de middelbare school.
Voor (hoog)begaafde kinderen kan dit een confronterende periode zijn.
Wat lang vermeden kon worden (mogelijk onbewust), komt nu pijnlijk in beeld. Iets aangaan wat niet vanzelf gaat, vraagt om lef. Het voelt vaak veiliger om te doen wat lukt en niet op te vallen.
Aan de buitenkant is dit niet altijd zichtbaar. Juist omdat deze kinderen vaak meer kunnen dan er gevraagd wordt, kunnen ze lang ‘meekomen’, terwijl ze eigenlijk iets uit de weg gaan.
Juist daarom is het zo belangrijk om alert te zijn op deze vorm van onderpresteren. Kijk niet alleen naar wat een kind doet, maar ook naar signalen van vermijden, niet goed durven opkomen voor zichzelf of in opdrachten vaak kiezen om maar mee te bewegen terwijl je ziet dat er meer in zit.
Het gaat verder dan opdrachten uit de weg gaan. Het raakt het zelfbeeld en de weerbaarheid van een kind. Succeservaringen en een positief zelfbeeld gaan hand in hand — en dat is hard nodig om zich sterk en gezond te kunnen ontwikkelen.
Wil je hier meer over weten? Neem gerust een kijkje op mijn website of stuur me een berichtje.
(hoog)begaafdheid#zelfbeeld#weerbaarheid#positieveontwikkeling#welzijn#evenlangszij
